La noche de llegada

Sábado 1/8/15

Ook Alex is toegekomen op het plein. Het doet wat met een mens, vrienden zien toekomen. Hij stond ongeveer symbool voor alle mensen waarmee ik gewandeld heb hier naartoe. Het waren er veel, te veel op op te noemen. Maar sommigen zal ik nooit vergeten. En ook al de mensen die thuis meegestapt hebben zal ik altijd onthouden. Na nog wat op het plein gezeten te hebben zijn we naar het pelgrimsonthaal geweest. Slechts een uurtje aanschuiven achter onze Compostelana en afstandsbrief. Twee mooie briefjes die aantonen wat je gepresteerd hebt. Zo werd het alweer tijd om te gaan eten, samen met Alex, Patrick en de Russiche Dasha. Een leuke avond en lekker eten. Daarna met Alex op zoek achter een slaapplaats. Want ook dat moet een pelgrim soms doen.

Advertenties

Santiago de Compostela

Sábado 1/8/15

De laatste kilometers en meters in Santiago heb ik in een sneltempo-roes afgelegd. De schelpen op de grond volgend vloog ik naar de kathedraal. En dan stap je het plein op voor de kathedraal. Ik heb me in het midden van het plein neergezet en heb gekeken naar de kathedraal, gewoon gekeken. Hier ben ik 4 maand geleden naar toe vertrokken. Ik weet niet welke emoties er allemaal gepasseerd zijn, het waren er veel, maar blijdschap was er toch zeker één van. Na 2800km stappen, door België, Frankrijk en Spanje, na talloze uren wandelen, oneindig veel mensen te ontmoeten en een bodemloos vat aan plezier te hebben leeggedronken was ik er. Santiago de Compostela. Een kathedraal die symbool staat voor de lange reis die ik heb ondernomen. Eén van de zotste dingen die ik ooit al gedaan heb en misschien zal doen. Een reis om nooit meer te vergeten. Maar vooral een reis om overal mee te nemen.

La recta final

Sábado 1/8/15

Vandaag op het programma: de laatste 40km richting Santiago. Na de problemen van de laatste dagen en de paniek van de afgelopen uren vanwege    een kwijtgespeelde identiteitskaart, was alle rust teruggekeerd en konden we ons richten op wat echt belangrijk is vandaag, de aankomst. Vandaag was het een dag van alleen stappen en samen pauze nemen met Alex en Patrick. Alhoewel alleen stappen hier niet echt een optie is. Je passeert hier pelgrims aan de lopende band. En ook mijlpalen. Nog 35, nog 30, nog 20, … Dit was echt een afteldag. Hoe kleiner de getallen, hoe leuker het werd. Ik heb samen met Alex de laatste 15 km volmaakt. Eerst langs de luchthaven, daarna in een warme zon langs veel te lange niet eindigende banen naar Monte do Gozo. Dit is een mastodontig herbergencomplex voor pelgrims dat gebouwd is geweest voor Paus Johannus Paulus II en zijn gevolg tijdens hun blitsbezoek aan Compostela. Hier hadden we afgesproken met Agatha, een Poolse Camino-vriendin van Alex die hier hospitalera is. Maar eerst fameus eten, want de voorraadtank was al veel te laag. Met vernieuwde energie zijn we de laatste 5km beginnen stappen, tot aan de stadsgrens, met de bijhorende stadsbordfoto’s. Van hieruit ben ik opnieuw beginnen stappen, de laatste kilometers naar de kathedraal …

El Camino Frances

Viernes 31/7/15

De hele ochtend heb ik samen met Alex niemand gezien, buiten onze goede vriend Patrick. Maar het was wel een prachtige wandeling langs bossen en paadjes en weiden en heuvels. Zo zijn we met ons twee toegekomen in Melide. Hier komt de Camino Primitivo samen met de Camino Frances, de meest bekende en dus ook meest belopen weg. Het was er aan te merken. Overal, overal pelgrims. Voor, achter, naast, boven en onder jou zie je pelgrims lopen. De tijden van zelfreflectie en tot inkeer komen kan je maar beter gehad hebben, want vanaf hier loop je in colonne tot het einde. Voor sommigen is het ook maar beter dat het einde er bijna aankomt, ook al zijn ze misschien nog maar net vertrokken. Als je ziet hoe sommigen er aan toe zijn, dan heb je haast medelijden omdat je ze zo gezwind passeert en nog meer deprimerende gedachten bezorgd. Maar gelukkig blijven het wel nog leuke paden om te wandelen, zodat we onze gedachten toch niet al te veel op onze medepelgrims moeten richten. De tocht bracht ons vandaag tot in Arzua. Hier komt ook de Camino del Norte samen met de Frances. Arzua is dan ook een verzamelplaats van allemaal pelgrimsherbergen, zodat al die mensen een slaapplaats kunnen hebben. De laatste stad voor Compostela en voor velen ook de laatste stopplaats voor Compostela. Het komt nu wel héél dicht bij …

El último 100

Jueves 30/7/15

Deze ochtend was het afscheidmoment, de tijd om Esther, Álvaro en Giorgia achter te laten na een dikke week samen op pad te zijn. Jammer genoeg doen ze vanaf nu minder kilometers dan ons. Dus ben ik enkel samen met Alex uit Lugo vertrokken. En daar stond hij dan, de eerste mijlpaal met maar 2 cijfers meer voor de komma. De 100 km kruipen nu onder onze voeten door. Het einde is echt in zicht vanaf nu. Ook de omgeving verandert. Het is opnieuw het platteland waar we doorlopen. Zelfs mét ooievaar in het midden van het veld! En met eucalyptusbossen, die als kaarsrechte tandenstokers ingeplant staan naast de straten. Ook de stratenbelopers zijn anders. Vanaf 100 km stappen kan je de felbegeerde Compostela krijgen, het bewijs dat je naar Compostela bent gestapt. Dus het loopt hier vol met echte echte pelgrims die de übercamino-ervaring willen beleven. Ze zijn door het dolle heen als ze Hola! Buen Camino! kunnen zeggen tegen alles en iedereen die ze tegen komen. Het is dan ook normaal dat ze wat ontgoocheld zijn als we iet of wat minder enthousiast zijn in het groeten van deze ikhebdelaatstehonderdkilometergestapt!-pelgrims. Maar we trekken ons niet te veel aan van deze, met alle respect, wannabe-pelgrims. We malen onze kilometers zoals van gewoonte, vandaag langs een oude Romeinse baan. Maar het was er nog eentje van oud de tijd dat ze de Romeinse banen niet ultrarecht legden. Draaien en keren en op en neer. En we genieten er nog altijd van, want het zijn de laatste. De laatste kilometers naar Compostela leiden ons steeds meer en meer door zeer kleine gehuchtjes en dorpjes, langs arme boeren en vuile boerderijen. Vanavond slapen we in zo een zeer zeer klein gehuchtje As Seixas (Mérlan). Maar ze hebben hier wel een albergue geïnstalleerd in een supermooi gerestaureerd boerderijtje. Samen met Alex en de Nieuw-Zeelandse Patrick (en nog een klein groepje Spanjaarden) genieten we hier van de laatste rust en kalmte die ons zal te beurt vallen.

Teniendo fácil

Miércoles 29/7/15

Als een vrouw ’s nachts snurkt zoals een man, dan weet je dat de eerste uren van de dag wat op ralenti zullen worden afgestapt. Onze eerste stop vandaag was aan de eerste aangeduide bar. Tot onze grote verbazing hebben ze in dit gebied toch een ander begrip van het woord bar. Het zijn twee drankautomaten onder een afdak, meer moet dat niet zijn. De dorpen hier zijn zo klein en volgens mij ook zo arm, dat ze wat proberen te verdienen aan de vele pelgrims die er passeren. Ook voor de tourigrinos wordt gezorgd, want je kan hier in de automaat zelfs Sint-Jacobsschelpen kopen. Voor de echte caminobelevenis! De grootste bergen en heuvels zijn al achter de rug. Vandaag was de grootse heuvel niet veel hoger dan een uit de kluiten gewassen verkeersdrempel. Zoals Alex het omschreef, een ‘gezondheidswandeling als je ziet van waar je komt’. Het eindpunt vandaag na een korte dag is Lugo, een leuk stadje. De stadskern is nog volledig UNESCO-werelderfgoed-proof omringd door een imposante muur. Perfect om in den tijd den ambetanterik buiten te houden, perfect om in dezen tijd de Lugoische stappers en lopers hun kilometers te laten vreten. We slapen met zicht op de oude Romaanse brug over de rivier. We zijn klaar om onszelf morgen te lanceren, want morgen begint het aftellen met de kleine getallen.

Los peregrinos enfermos

Martes 28/7/15

Ik weet niet of je het een pelgrimsziekte kunt noemen of niet, maar de helft van de pelgrims loopt hier ziek rond. Is het van het water, de boslucht of de geur van de koeien, niemand die het weet. Een deel is een beetje ziek, een ander deel is echt ziek, nog een ander deel is zwaar ziek en ondergetekende is de exponent van dat alles. Eten is werken geworden, iets dat mij normaal maar overkomt vanaf de zevende gang. Maar kom, we hebben onze rugzak en stapschoenen nog, dus we blijven gaan. De omgeving blijft mooi tot zeer mooi, met bospaadjes en landweggetjes de hele dag lang. Vandaag gingen die baantjes zelfs nog lang en zeer lang zeer hoog. Het was lang geleden dat ik nog zo druiperig heb lopen zweten. Gezien de benen en het lijf nogal aan de lege kant zijn, is het toch vooral het koppeke dat mij voort draagt. En dat hoofdje, dat zit, na vandaag exact vier maand geleden te zijn vertrokken, nog altijd zo snor als mijn gezichtsbeharing: wild maar vol enthousiasme. Zo zijn we vandaag na een 35km  toegekomen in Castroverde, waar ze een spiksplinternieuwe pelgrimsherberg hebben gebouwd. Maar het kookgerief daar hebben ze nog niet aangedacht. Een beetje behelpen dus. Maar daar heb je de benen niet voor nodig, alleen wat goede wil, en die loopt er hier bij iedereen langs de spuigaten uit.