Bedankt

Ik moet duizend keer bedankt zeggen.

Bedankt omdat ik deze prachtige tocht heb mogen beginnen. Bedankt omdat ik zoveel mooie paden heb mogen bewandelen. Bedankt omdat ik zoveel natuur heb gezien. Bedankt omdat ik zoveel mensen heb ontmoet. Bedankt omdat ik zoveel heb gelachen. Bedankt omdat ik zoveel plezier heb gemaakt. Bedankt omdat ik deze prachtige tocht heb mogen volhouden. Bedankt omdat iedereen mij gesteund heeft in deze zotte onderneming. Bedankt omdat er zoveel mensen mij gevolgd hebben. Bedankt omdat er zoveel mensen aan mij gedacht hebben. Bedankt omdat er zoveel mensen al mijn schrijfsels maar bleven lezen. Bedankt omdat ik dit heb mogen meemaken. Bedankt omdat dit een unieke levenservaring is die je maar één keer beleeft. Bedankt omdat ik de ware betekenis pas later zal beseffen. Bedankt omdat ik en zoveel mensen rond mij trots zijn op wat ik gedaan heb. Bedankt omdat ik het heb uitgestapt. Bedankt omdat elk einde een start heeft en elke reis een weg heeft. Bedankt omdat niet de pelgrim de weg maakt, maar omdat de weg de pelgrim de weg maakt. Bedankt voor alles, voor wat ik gezien, gehoord, geleerd en geleefd heb. Bedankt.

De Dodentocht

Vrijdag 14/8/15

Je kan ofwel veel dagen stappen, ofwel één dag veel stappen. Daarom was het weer de moment om de Dodentocht te stappen. Na 5 succesvol afgeronde edities op een rij was het vandaag de zesde keer, als afronding van mijn Compostela-avontuur. Dus stond ik samen met mijn broer, Tom en Jules, mijn rugzak en duizenden anderen aan de start in Bornem. Met ons vieren, allevier al gebreveteerd DoTo-stappers, de nacht in. Het was het jaarlijkse nachtelijk terugzien van dorpen waar ik anders nooit kom, langs velden en bossen en tScheld. Na een kleine 50km kwam de zon weer op,  maar waar mij dat normaal gezien weer kracht en zin en energie geeft, was het dit keer volledig anders. Ik was de laatste maanden volledig leeggestapt. Zowel mijn lijf als mijn hoofd wilden niet meer en zeiden mij dat het genoeg was. Die laatste 3000km zaten nog duidelijk in de benen en de schoenen, waardoor het lichaam en de geest mij lieten voelen dat het mooi geweest is. Daarom ben ik gestopt en hebben we plaats gemaakt voor de andere stappers. Voor Tom en Jules bijvoorbeeld, die hun tweede Dodentocht aan een straf tempo hebben voltrokken. Voor mij was het gedaan. Het zal nog een tijdje duren eer ik weer volledig ont-moe-d ben. Het kruipt precies toch wel meer in de kleren dan je zou denken, zo wat tot in Compostela stappen.

Santiago-Roosdaal

Donderdag 6/7/15

De ochtend heb ik doorgebracht met een vroeg bezoek aan het lege Compostela en de kathedraal. Toch een heel ander zicht vergeleken met een overvol plein. Na een toertje door de stad en wat verplichte souvenirkoopjes was het tijd om terug te keren. Terug naar huis, na 4 maand Roosdaal-Santiago te volmaken was het nu Santiago-Roosdaal. Gelukkig was de terugweg een heel stukje sneller. Ik was al een hele week bezig met Tamara wijs te maken dat ik later zou terugkomen, maar thuisgekomen leek het wel alsof iedereen mekaar in het zak aan het zetten was. Maar toegegeven, ik was toch wel het zwaarst in het zak gezet. Heel de hof vol met familie en vrienden die kwamen zien hoe geblondeerd en gebaardeerd ik geworden was. Het deed raar om terug thuis te zijn. Maar dat ik blij was om hier te zijn, daar mag je zeker van zijn. Deftig Roosdaals eten, zelfs zonder vier maand op pad kan je er altijd van genieten. Maar nu was het toch met een speciaal sausje. Geluksaus, dat moet je wel zelf maken, maar het is de beste saus die je kan vinden in je leven.

Como turista a Muxia

Miércoles 5/8/15

Vanaf vandaag ben ik geen pelgrim meer, maar toerist. En als toerist ga je Muxia bezoeken, een mooi plekje 30km naast Fisterra. Maar omdat de enige bus er al om 14u30 vertrekt, heb ik vandaag iets gedaan waar ik een grondige hekel aan had. Ik heb in het donker gestapt. Omdat ik er zo vroeg moest zijn, moest ik ook vroeg vertrekken. Dus om 6u vertrokken, het donker in. Langs aanduidingen die niet echt denderend waren, en pijlen die je in het donker amper ziet. Dus je loopt de hele tijd met de constante vrees dat je ergens een pijl of afslag gemist hebt en verkeerd aan het lopen bent. Ik snap het nu nóg minder, wat mensen er toe aanzet om met een pillampje op hun hoofd te gaan genieten van de niet zichtbare landschappen en omgevingen. Gelukkig was het zichtbare deel van de dag wel zeer aangenaam om te stappen. Zo kwam ik in de lichte miezer toe in Muxia, met een bezoekje aan de vuurtoren en de kerk die op het laatste stuk rotsen voor de zee staat. Het hoogste punt van Muxia moest natuurlijk ook met een bezoekje vereerd worden. Daar moest ik toch enkele serieuze graden gaan scheef hangen om niet door de wind omvergeblazen te worden. Daar even uitgewaaid, als einde van de laatste stapkilometers. Ik was gelukkig op tijd voor de bus, dus met nog allemaal pelgrims op de bus, terug naar Compostela. Het stappen was gedaan, nu mag het met de bus. In Compostela ben ik gaan dineren in het vijfsterrenhotel Paradores. Het hotel houdt een oude traditie in stand waarbij er elke maaltijd 10 pelgrims gratis een eenvoudige maaltijd mogen komen eten. Het enige dat je moet doen, is daar op tijd zijn. En ook wel naar Compostela gestapt zijn natuurlijk. Een mooi afscheid van Compostela.

Fisterra, finis terrae, el fin del mundo

Martes 4/8/15

Het ontbijt was er vandaag eentje op een extra lege maag, want we hadden al een uurtje gestapt tot aan Hospitales. Daar stopten we even in de laatste bar in 15km. Met vernieuwde krachten de laatste kilometers. Hier konden we kiezen, ofwel richting Fisterra, ofwel richting Muxia. Het werd Fisterra. Vanaf deze splitsing, 25 km van onze eindbestemming, kon je zowaar de zee al zien liggen! Voor deze laatste pelgrimsdag was het alweer prachtig wandelweer. De paden brachten ons langs onbewoonde, wat woeste gebieden. Maar een droom om te stappen. Ietwat schrale, onherbergzame weiden en eucalyptusbossen. Zo kwamen we toe in Fisterra. Het deed me heel sterk aan de Camino del Norte denken, met dat verschil dat de zee nu links lag toen we toekwamen. Fisterra komt van Finis Terrae, Latijns voor het einde van de wereld. Het meest westelijke punt, je kan niet meer verder stappen. Daarom stoppen veel pelgrims niet in Compostela, maar stappen ze door tot hier. Hier kan je de Fisteriana bekomen, het bewijs dat je tot hier gestapt bent. Gestapt tot aan de zee, dat vraagt om in de zee te springen. Een heel klein strandje, met verraderlijk sterke stromingen en golven. Er zijn hier al een paar pelgrims verzwolgen door de zee en liggen nu ergens bedekt met sint-jacobsschelpen op de bodem van de Atlantische Oceaan. Na een verbazingwekkend lekkere maaltijd met plaatselijke zeevruchten was het tijd voor het echte einde van de wereld. We gingen, samen met de rugzak, naar boven naar Cap Fisterra, het uiterste punt, aan de vuurtoren. Hier staat de beroemde kilometerpaal met de aanduiding van 0,00km. Het einde. Maar bovenal het einde van het land. Iedereen verzamelde er op de rotsen om in stilte naar de prachtige zonsondergang te kijken. Voor mij persoonlijk, was dit het einde van mijn pelgrimstocht. Aankomen in Santiago gaf me eerder een gevoel dat nogal heel sterk leek op de aankomst van de Dodentocht. Maar hier in Fisterra kreeg ik pas echt het gevoel van het einde van mijn reis. Het is meer dan mooi geweest en heb er alleen maar goede herinneringen aan. Het was een lange, lange reis, met veel plezier en soms verdriet. Maar dat ik doodgelukkig ben dat ik er aan begonnen ben en dat ik het volmaakt heb, daar ben ik heel zeker van. Een reis om nooit te vergeten. De reis van mijn leven.

Toda plana

Lunes 3/8/15

Vandaag hebben we bij het vertrekken, en tijdens de dag, iets gezien dat ik niet kan begrijpen. Er staat een auto te wachten aan de herberg, met een fluovestmannetje. Alle rugzakken in de auto, wat ochtendgymnastiek en dan zonder rugzak op pad, met fluogids. De 35km vandaag waren om ter vlakst, en het was prachtig wandelweer. Lichtjes bewolkt, soms wat verfrissende regen, perfect om niet te sterk op te warmen. Er was weer veel volk op pad vandaag. En ook zot veel taxi-reclame. Om de 500m zie je een bordje staan dat je probeert te overtuigen om een taxi te nemen. De gidspelgrims stoppen 2 km voor een café aan de de rugzakauto en komen in een cafeetje toe met rugzak. Twee kilometer na het cafeetje staat de auto hen weer op te wachten. Zo gaat het tot aan de herberg, zodat ze zeker zijn van een plaatsje tijdens hun goedkope wandelvakantie. Maar we laten het niet aan ons hart komen en stappen gewoon rustig en lustig verder. Vandaag was het leuk stappen, precies een training voor de Dodentocht. Recht naar Olveiroa, een dorpje van niets buiten een paar herbergen en veel pelgrims, die morgen met zijn allen de zee willen zien.

Salir de nuevo

Domingo 2/8/15

Toch net ietsje langer geslapen dan normaal. Daarna ben ik rond 8u30 naar het kathedraalsplein geweest. Volledig leeg, een heel ander zicht dan gisterenavond, toen het hier zwart zag van het volk, van de pelgrims en de toesristen. Toen was het tijd waarvoor ik hier was, de kathedraal bezoeken. Een prachtig altaarstuk en koor, met het graf van Santiago, dat je als pelgrim bezoekt en omarmt. Na een bezoekje aan het museum was het tijd voor ontbijt met Alex en Andreas, de Duitse pediater die ik in Navarrenx en Ostabat ben tegengekomen. Op volle maag waren we in staat om naar de pelgrimsmis te gaan, in een stampestampevolle kathedraal. Ook de beroemde Botafumeiro, het grootste wierookvat ter wereld dat door de kathedraal geslingerd wordt, hebben we kunnen aanschouwen. Na een kort middagmaal hebben we de wandelschoenen opnieuw aangetrokken voor een 20km. We stoppen niet in Compostela, we stappen nog door naar Fisterra, het ‘einde van de wereld’. Doordat we zo laat vertrokken zijn hebben we echt geen pelgrimskat gezien. Mooie bossen van eucalyptus, echt een plezier om te wandelen. Na de helft hadden we onszelf beloond met een cafépauzetje. We werden hierna terugbeloond met een mooi hellingetje, lekker strak in de kuiten. Na nog eens de helft van de helft kwamen we toe in een reclamefoto voor de Camino, la Ponte Maceira Nova. Een prachtige brug aan een kleine waterval en een uitstekende zonnebadenplonsplaats. Het einde van de dag was in Negreira, waar we er blijkbaar nog veel meer pelgrims waren dan we hadden gezien vandaag. Er zijn nog mensen op weg naar het einde van de wereld.